We leggen nu alles op het bureau: de laptop, het kopje dat daar sinds de ochtend staat, een plant die uit pure waardigheid overleeft, de telefoon die trilt, zelfs als hij stil zou moeten zijn. Het enige dat ontbrak was een robotkubus die in staat was om rond te kijken, op geluiden te reageren en de indruk te wekken, vaag verontrustend en vaag schattig, een eigen leven te leiden naast het toetsenbord. Het heet CUBIE, ontwikkeld door EgoScience, en heeft in slechts een paar dagen een normale crowdfundingcampagne omgetoverd tot een van die tech-cases die beginnen als gadgets voor nieuwsgierige mensen en uiteindelijk iets groters vertellen.
De Kickstarter-campagne begon met een aanvankelijk doel van $ 10.000. Tegen het einde was het al ruim 770.000 dollar, met duizenden supporters en een gemiddelde toezegging van ongeveer 200 dollar volgens de publieke trackers van de campagne. De commerciële belofte is eenvoudig te begrijpen: een kleine, expressieve, aanpasbare AI-desktoprobot, aangeboden in de eerste reeks rond de $ 179, met een verwachte levering in juli 2026. Het minder banale deel ligt onder de motorkap: CUBIE wordt gepresenteerd als een metgezel die kan functioneren, zelfs zonder altijd afhankelijk te zijn van de cloud, dankzij een lokaal systeem dat in het apparaat is geïntegreerd.
Een kubus die aanwezigheid maakt
CUBIE behoort tot die familie van objecten die nutteloos lijken totdat je je voorstelt dat ze daadwerkelijk op je bureau staan. Het heeft een compacte behuizing, modulair uiterlijk, expressieve schermen, kleine en theatrale bewegingen. Het kan kantelen, bewegen, reageren, verschillende gezichten laten zien. Het effect is dat van oude digitale huisdieren, Tamagotchis, Japanse huisdierenrobots, pas in 2026 worden ingevoegd met een robuuste dosis kunstmatige intelligentie.
Het verschil ligt, althans op papier, in het feit dat CUBIE niet stil staat te wachten op een commando als een oude stemassistent vermomd als ornament. Het apparaat luistert naar de omgeving, interpreteert enkele geluidssignalen en reageert. Het geluid van het toetsenbord, een stem, een lach en de algemene sfeer van een kamer kunnen van invloed zijn op de manier waarop deze tot leven komt. Zijn uitdrukkingen veranderen op de schermen, de bewegingen begeleiden de reactie en de kleine robot begint zich te gedragen als een kamergenoot aan een bureau met een persoonlijkheid die geprogrammeerd is om opgemerkt te worden.
De scène lijkt misschien op een miniatuur Pixar-film: meerdere CUBIES dicht bij elkaar, meerdere kubussen die elkaar herkennen en met elkaar interacteren, een soort robotachtige micro-ontmoeting naast de muis. Het punt is daar. Deze objecten proberen niet langer alleen maar nuttig te zijn. Ze proberen aanwezig te zijn. Om die halve meter tafel te vullen waar we urenlang werken, studeren, berichten beantwoorden, doen alsof we ons concentreren en dan per ongeluk nog eens vijf tabbladen openen.
AI blijft op tafel liggen
Het sleutelwoord van CUBIE is desktop AI-robot, maar het interessante deel betreft de manier waarop deze intelligentie wordt beheerd. EgoScience vertelt over lokale architectuur, met een agentisch systeem geïntegreerd in het apparaat en de mogelijkheid om ook verbinding te maken met modellen als ChatGPT, Gemini en andere externe diensten. In de praktijk kan de robot indien nodig op grotere modellen vertrouwen, terwijl hij een autonome basis behoudt om zelfs zonder constante verbinding te kunnen blijven functioneren.
Deze keuze weegt meer dan het schattige oogje op het display. Veel ‘slimme’ objecten worden depressieve stukjes plastic zodra de server trager wordt, de app het beleid wijzigt of de verbinding besluit je dag te verpesten. CUBIE probeert een andere sensatie te verkopen: een klein object dat functioneel blijft, althans in zijn essentiële mogelijkheden, zelfs als het internet verdwijnt. In een tijd waarin elk huishoudelijk apparaat met een server op afstand lijkt te willen praten voordat er zelfs maar een lamp aangaat, hebben details hun charme.
Dan is er nog het maatwerk, dat speciaal lijkt te zijn gebouwd om gehechtheid teweeg te brengen. Gebruikers kunnen persoonlijkheden veranderen, karakterpakketten downloaden, uitdrukkingen wijzigen en fysieke accessoires toevoegen. De robot wordt een soort desktopavatar, half speelgoed en half assistent, met die verzamellogica die al in duizend vormen zijn fortuin heeft verdiend: covers, skins, stickers, personages, kleine variaties die een technisch object transformeren in iets ‘van jou’.
Bedrijf of toch weer een gadget?
De vraag blijft daar, met zijn enigszins onaangename sfeer: is het echt nodig? Waarschijnlijk niet, in de strikte zin van het woord. Niemand heeft een vitale behoefte aan een robotkubus die reageert tijdens het typen op de computer. Het succes van de campagne suggereert echter dat veel mensen een AI willen die minder abstract is, minder lichaamloos en minder gereduceerd tot een chatvenster. Na jaren van onzichtbare stemassistenten, apps, chatbots en notificaties komt er een generatie objecten aan die technologie een lichaam probeert te geven.
CUBIE belooft niet een revolutie teweeg te brengen in de productiviteit, althans niet op de pompeuze manier waarop technische apparaten vaak worden verkocht. Het belooft een aanwezigheid. Een kleine metgezel om naast de monitor te houden, die kan reageren, geanimeerd kan worden, de schijnbare stemming kan veranderen en misschien zelfs even de digitale aquariumsensatie kan onderbreken waarin we vele dagen doorbrengen. Het is zeker een lichte belofte. Ook heel slim.
Binnen deze lichtheid zien we echter een bredere trend. AI verlaat het tekstkader en zoekt naar fysieke, alledaagse, huiselijke vormen. Eerst de apps, daarna de stemassistenten, nu de kleine desktoprobots. We hebben geen androïde armen of humanoïde laboratoriumgezichten nodig: soms zijn twee expressieve schermen, enkele bewegingen en een oplaadbare persoonlijkheid voldoende om ons te laten denken dat dat object “bij ons is”.
De gebruikelijke voorzichtigheid bij crowdfunding geldt: een met enthousiasme gefinancierde campagne is niet hetzelfde als een product dat al op ieders bureau ligt. Levertijden, uiteindelijke softwarekwaliteit, updates, ondersteuning, gebruiken en technische beloften zullen moeten worden geverifieerd wanneer CUBIE daadwerkelijk de lanceringsfase verlaat. Kickstarter zelf herinnert ons eraan dat het steunen van een campagne het financieren van een project betekent, met alle risico’s van dien.
Feit blijft dat dit kleine blokje één ding al heeft gedaan: het wat koude idee van de AI-assistent heeft hij op een tafel gezet, naast het kopje, de laptop en de koekkruimels. Hij is minder eng dan een mensachtige. Je kijkt naar meer dan één app. En misschien is dat wel de truc: het wil niet de hele toekomst lijken. Het wil gewoon een hoek van het bureau in beslag nemen. Dat is voor zo’n kleine robot al veel.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
