@zeeherder
Gisteren werden op de Faeröer ruim 700 dolfijnen gedood, een aantal dat tweederde overschrijdt van alle zeezoogdieren die het hele voorgaande jaar zijn gedood. In de loop van de gebeurtenissen werden twee bemanningsleden van Sea Shepherd gearresteerd terwijl ze de jacht documenteerden.
Drie dolfijnenjachten – plaatselijk bekend als malen – vond gelijktijdig plaats op de archipel, ongeveer 320 kilometer ten noorden van Schotland. De buitengewoon gewelddadige scènes toonden honderden dolfijnen die naar de kust werden geduwd en gedood met speren en messen.
In totaal werden 706 exemplaren neergeschoten: 406 alleen al in Tórshavn, de hoofdstad. Een ongekend bloedbad, dat zijn gelijke niet kent in de recente geschiedenis van de Faeröer.
De operaties veranderden al snel in chaos: de jagers gaven zelf toe dat ze geen ruggengraatsperen hadden, een instrument dat wettelijk verplicht is bij het doden van walvisachtigen. Veel dieren werden vervolgens alleen met messen afgemaakt, waardoor de pijn werd verlengd totdat ze doodbloedden. Volgens sommige getuigenissen zou het gebrek aan uitrusting en personeel ook tot nog ernstiger gevallen hebben geleid: dolfijnen die tegen de rotsen werden verpletterd, overweldigd door boten of gewond raakten door motorpropellers.
Midden in het bloedbad werden twee activisten van de milieuorganisatie Sea Shepherd door de politie tegengehouden op beschuldiging van het belemmeren van de jacht – een klacht die rechtstreeks door de jagers was ingediend. De organisatie wijst de beschuldiging categorisch af en beweert dat haar leden alleen maar documenteerden wat er gebeurde. Beiden riskeren nu verdrijving van de eilanden.
Bekijk dit bericht op Instagram
Wat er op de Faeröer is gebeurd, is niet simpelweg een kwestie van traditie versus moderniteit, noch een conflict tussen verschillende culturen met onverenigbare gevoeligheden. Het is iets subtielers en verontrustender: de demonstratie van hoe een praktijk zijn eigen betekenis kan overleven.
Wanneer een slachting chaotisch, geïmproviseerd en langdurig van pijn wordt, is er niet veel meer om op terug te vallen. Niet de behoefte aan voedsel, niet de rituele competentie, niet het respect – hoe twijfelachtig ook – vanwege elke handeling die leven kost. Er blijft alleen naakt geweld over, gedocumenteerd en vervolgens gecensureerd in de daad zelf van het documenteren ervan.
Het arresteren van degenen die filmen, wist niet wat er gefilmd is. Wis, als dat al het geval is, de laatste rechtvaardigingen.
