Op de fjorden houden waterverbindingen je hele dagen bij elkaar. Je gaat er doorheen om naar je werk te gaan, om je tussen twee bevolkingscentra te verplaatsen, om een kust te creëren die gedijt op lange afstanden en continue landingen. Dit is de reden waarom de door Boreal ondertekende order serieus weegt: de Noorse exploitant heeft twintig Candela P-12 elektrische veerboten gekocht, in wat wordt beschreven als de grootste elektrische vloot van deze categorie die tot nu toe is aangekondigd. De eerste twee eenheden zullen in 2027 arriveren, de andere zullen in fasen volgen tot 2030.
Het raamwerk helpt begrijpen waarom deze stap op dit punt zinvol is. In 2025 waren volledig elektrische auto’s goed voor 95,9% van de nieuwe registraties in Noorwegen, een niveau dat het land heeft getransformeerd in Europa’s meest geavanceerde laboratorium voor mobiliteit op batterijen. De volgende, vrijwel onvermijdelijke stap betreft de zee: langs de Noorse kust blijft snel transport essentieel en daar zijn diesels het langst blijven domineren.
Op de fjorden ondersteunt het watertransport het dagelijks leven
Tot nu toe was de limiet altijd hetzelfde: de beschikbare elektrische veerboten boden een te korte autonomie of snelheden die niet geschikt waren voor echte routes, die op tijd moesten blijven en lange verbindingen moesten afleggen. De Candela P-12 probeert precies in die scheur te komen. Hij vaart met een kruissnelheid van 25 knopen, dus ongeveer 46 kilometer per uur, en heeft een bereik van 40 zeemijl, iets meer dan 74 kilometer. Dit zijn cijfers die zijn ontworpen voor routes die tot nu toe dieselterrein bleven.
©Candela
Het deel dat het gedrag van het voertuig echt verandert, bevindt zich onder de romp. De P-12 maakt gebruik van ondergedompelde vleugels, draagvleugelboten, die de boot boven de 18 knopen boven het oppervlak tillen. Op dat moment neemt de wrijving aanzienlijk af en wordt het energieverbruik, volgens door het bedrijf vrijgegeven gegevens, met ongeveer 80% verminderd in vergelijking met conventionele boten van vergelijkbare grootte. Dit is waar het project niet langer op een technologiebeurs lijkt, maar op een levensvatbare openbare dienst begint te lijken.
Snelheid, autonomie en opladen
Een ander concreet detail betreft het opladen. Deze elektrische veerboten kunnen binnen ongeveer een uur weer op volle capaciteit draaien met behulp van standaard DC-snellaadstations, zonder havens te dwingen enorme en veel duurdere systemen te installeren. Voor een kustnetwerk dat bestaat uit wijdverspreide landingsplaatsen, kleine steden en gemengde routes, is dit het verschil tussen een elegant project op papier en een project dat je daadwerkelijk online kunt zetten.
Dan is er de kant die passagiers meteen zullen horen. Bij tests in Stockholm werd het zog van de P-12 gemeten op 13 centimeter, vergeleken met dat van een kleine tender met buitenboordmotor. Het geluid in de cabine bleef rond de 63-64 decibel, onder het typische niveau van veel veerboten en traditionele snelle schepen. Bovendien leest het digitale besturingssysteem de golven met sensoren en past de draagvleugelboten in realtime aan, zodat de rit stabieler blijft, zelfs als het water slecht beweegt.
Er is al een nuttige passage geweest om aan te tonen dat het medium buiten de brochure weet te blijven. In februari kondigde Candela aan dat de P-12 wat zij de langste elektrische oversteek in de sector noemde, tussen Zweden en Noorwegen, voltooide en onderweg oplaadde. Dit is ook nodig omdat elektrische veerboten worden beoordeeld op de herhaalde dienst, op de daadwerkelijk afgelegde kilometers, op de dienstregelingen die worden aangehouden als de zee niet langer een ansichtkaart is.
Noorwegen had elektrisch rijden op de wegen al bijna tot het verzadigingspunt gebracht. Probeer nu hetzelfde te doen op snelle waterverbindingen, de meest hardnekkige en kwetsbare. De fjorden blijven daar, de wind ook. Verander het geluid. En het spoor verandert.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
