Er zijn objecten die ons leven binnenkomen met de belofte van gemak en die met ontwapenende snelheid weer verdwijnen. Wegwerp-e-sigaretten zijn een van de meest voor de hand liggende voorbeelden van deze hedendaagse paradox: een paar dagen gebruik, een perfect functionerende lithiumbatterij en dan de stille reis naar de prullenbak.
Binnen die kleine gekleurde cilinders zit echter iets verborgen waar we zelden over nadenken. Een oplaadbare batterij, ontworpen om energie op te slaan, die na een paar honderd trekjes ongebruikt blijft.
Juist vanuit deze tegenstrijdigheid besloot een jonge Engelse ingenieur iets te doen dat lijkt te zijn voortgekomen uit een nerdroman vol geïmproviseerde experimenten in de garage: honderden batterijen uit wegwerp-e-sigaretten terugwinnen en deze gebruiken om een elektrische auto van stroom te voorzien. Zijn naam is Chris Doel, hij is 27 jaar oud en heeft een zelfdefinitie die al veel zegt over het personage: “het technische equivalent van een gekke wetenschapper”. En afgaande op wat hij heeft weten op te bouwen, heeft hij misschien niet helemaal ongelijk.
Wegwerpbatterijen voor elektronische sigaretten
Het verhaal begint met een vrij simpele vraag: hoeveel energie gooien we elke dag weg zonder het te beseffen? Chris Doel werkt als ingenieur en begon met technische nieuwsgierigheid te kijken naar de elektronische wegwerpsigaretten die zich ophopen in afvalbakken of in gespecialiseerde winkels. In elk apparaat zit een kleine oplaadbare lithiumbatterij, ontworpen om talloze oplaadcycli te ondersteunen, maar die na slechts een paar keer gebruik op de vuilstort belandt.
Het idee kwam bijna voor de lol bij hem op: herstel die batterijen en bouw een enorme huishoudelijke accu. Dus verscheen hij in mei vorig jaar bij een e-sigarettenwinkel in zijn buurt met een ongewoon verzoek: om de door klanten geretourneerde apparaten op te kunnen halen. Wat detailhandelaren simpelweg ‘retouren’ noemen, dat wil zeggen producten die worden geretourneerd en bestemd zijn voor verwijdering. Hij keerde naar huis terug met zakken vol met ongeveer 2.000 wegwerp-e-sigaretten.
Op dat moment begon het echte werk, dat eerder geduld dan genialiteit vereist: elk afzonderlijk apparaat ontmantelen, de lithiumbatterij eruit halen, testen en opbergen. Zes maanden lang bracht Chris daar in zijn vrije tijd zijn avonden mee door. Tegen het einde had hij honderden perfect functionele cellen verzameld. Hij gebruikte er 500 en organiseerde ze in een complex systeem: groepen batterijen die parallel zijn aangesloten en vervolgens in serie zijn gemonteerd, in een beschermende structuur die is ontworpen en gemaakt met 3D-printen.
Het resultaat was een enorm thuisbatterijpakket. Toen hij hem voor de eerste test op zijn huis aansloot, werkte het experiment beter dan verwacht: het huis bleef ongeveer acht uur lang van stroom voorzien voordat de stroom uitviel. Een resultaat dat voldoende was om hem op een ander idee te brengen. Ambitieuzer. Absoluut gekker.
Het experiment dat zelfs de ingenieurs verbaasde
De volgende stap kwam tijdens een gesprek met een collega. Chris zei dat hij graag een elektrisch voertuig van stroom zou willen voorzien met een batterijpakket dat is opgebouwd uit elektronische sigaretten. Het probleem was echter technisch: moderne elektrische auto’s maken gebruik van hoogspanningssystemen, vaak rond de 400 volt. Te veel voor zijn systeem.
De oplossing kwam voort uit een even eenvoudig als briljant idee: het vinden van een elektrische auto met een veel kleinere batterij. Dus kocht Chris een G-Wiz uit 2007, een elektrische brommobiel die ook bekend stond omdat hij door Top Gear werd omschreven als de slechtste auto van het jaar. Niet bepaald een juweeltje van autotechniek, maar perfect voor het experiment.
Deze kleine auto rijdt namelijk op een accu van slechts 48 volt. Chris betaalde er ongeveer £ 800 voor en begon aan de transformatie. Vijf maanden lang wijdde hij elk vrij moment aan het project: vijf uur na het werk op weekdagen en tot twaalf uur in het weekend. Hij ontmantelde het elektrische systeem van het voertuig volledig, bekabelde elk onderdeel opnieuw en ontwierp een veiligheidssysteem om eventuele accuproblemen op te vangen.
Het batterijpakket, gebouwd met cellen uit wegwerpbare e-sigaretten, werd in een grote beschermende container geplaatst, ontworpen om zelfs het ergste scenario te weerstaan. Chris legt het zonder veel woorden uit: als er iets misgaat, kunnen de vlammen beter in een geïsoleerde structuur blijven. Eindelijk was het tijd voor de test. Kleine G-Wiz kwam in beweging.
Gedurende twee opeenvolgende uren legde de auto ongeveer 29 kilometer af, waarbij alleen gebruik werd gemaakt van de energie die was opgeslagen in de batterijen van de e-sigaret. De topsnelheid bedroeg ongeveer 80 kilometer per uur, meer dan genoeg voor een stadsbrommobiel die twee volwassenen en twee kinderen kan vervoeren. Allemaal dankzij batterijen die zijn teruggewonnen uit voorwerpen die zijn ontworpen om een paar dagen te worden gebruikt.
Van experimenteren tot het dagelijks leven
Een project als dit brengt onvermijdelijk enig risico met zich mee, vooral als het gaat om honderden met elkaar verbonden lithiumbatterijen. Om deze reden besloot Chris Doel een specifieke verzekering af te sluiten, waarbij hij ongeveer 700 dollar uitgaf voor een jaar dekking. Een cijfer dat hij zelf als verrassend laag omschreef, gezien het experimentele karakter van het project.
Na de test werd het uit de e-sigaretten opgebouwde batterijpakket verwijderd. Tegenwoordig maakt de brommobiel gebruik van twee Tesla-batterijmodules, beheerd door aangepaste software die het elektronische systeem van het voertuig overtuigt om op een Tesla Model 3 te worden geïnstalleerd. Het resultaat is dat de kleine G-Wiz zijn dagelijkse auto is geworden. Ondertussen blijft Chris zijn experimenten documenteren op zijn YouTube-kanaal, gevolgd door meer dan 160.000 mensen, waar hij elke technische stap van zijn projecten laat zien.
Achter dit verhaal schuilt ook een bredere reflectie op een object dat we inmiddels overal tegenkomen: elektronische wegwerpsigaretten. Chris Doel steekt zijn standpunt niet onder stoelen of banken. Beschouw deze apparaten als een van de duidelijkste voorbeelden van geplande veroudering in de wereld van de consumentenelektronica. In elke e-sigaret zit een oplaadbare batterij en kostbare materialen, maar het hele apparaat is ontworpen om een paar dagen mee te gaan. Het resultaat is een toenemende hoeveelheid elektronisch afval dat moeilijk kan worden teruggewonnen.
Het experiment van de Engelse ingenieur demonstreert iets heel eenvoudigs: zelfs de meest banale objecten verbergen energiebronnen die we vaak negeren. Je hebt gewoon iemand nodig die nieuwsgierig genoeg is om ze open te maken, uit elkaar te halen en te kijken wat er werkelijk in zit. En misschien is dit precies het meest interessante punt van het hele verhaal: de technologie die we elke dag weggooien vertelt veel meer dan het lijkt.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
