Op enkele kilometers van het dorp Couteaux, in de Haute-Loire, heeft de natuur een verhaal geschreven dat regelrecht uit een film lijkt te komen. En het is geen toeval dat ze hem Babe noemden, net als het beroemde varken op het grote scherm. Hier is de hoofdpersoon echter een heel jong wild zwijn, dat plotseling tussen de benen van enkele imposante Comtois-merries verscheen. In een gebied waar de aanwezigheid van hoefdieren gebruikelijk is en jachttochten deel uitmaken van het seizoensnieuws, had niemand zo’n teder tafereel verwacht: een wees verwelkomd en beschermd door een merrie. Toch gebeurde het.
Bekijk dit bericht op Instagram
De adoptie die een heel dorp verraste
De eerste waarneming dateert van een gewone ochtend. Het kleine zwijntje stond daar tussen de merries, alsof het altijd deel uit had gemaakt van de kudde. Waar hij vandaan kwam blijft een mysterie: misschien is zijn moeder vermoord, misschien is hij verdwaald. Feit is dat hij ervoor koos om te blijven en dat niemand hem wegduwde.
Het was Naya, een krachtige Comtois-merrie, die hem overwon. Zijn gedrag laat geen twijfel bestaan: hij verdedigt hem, roept hem hinnikend, likt hem zoals hij een veulen zou doen. Als het zwijn dichterbij komt, beweegt ze voorzichtig en plaatst ze haar hoeven zorgvuldig om hem geen pijn te doen. Als iemand de omheining probeert te betreden, is de reactie onmiddellijk: het moederinstinct neemt het over. Het tafereel herhaalt zich bijna elke dag, in vol licht, op enkele meters van de huizen. Een zeldzame gebeurtenis voor een nachtelijk en op hun hoede dier als het wilde zwijn.
Gedroogd brood en rende richting het bos
De kleine jongen leerde al snel de gewoonten van de boerderij te delen. Als de croutons voor de paarden arriveren, pakt hij er een en rent met een huppelende stap weg richting de met gras begroeide heuvel. Kort daarna verdwijnt hij aan de rand van het bos, waar hij waarschijnlijk zijn toevluchtsoord heeft gegraven. De laatste dagen is zijn uiterlijk aan het veranderen: de lichte strepen van zijn vacht vervagen, zijn snuit wordt vuil van het vuil, een teken dat hij zelfstandig op zoek gaat naar voedsel. Het groeit. En met groei komen vragen.
Het verhaal heeft de inwoners geraakt, maar niet iedereen kijkt er even enthousiast naar. Een prefectuurverordening voorziet in het ruimen van dieren waarvan het gedrag als “abnormaal” wordt beschouwd. De fokker die de paarden host, verzet zich echter tegen elke drastische hypothese. Voor hem vormt de kleine geen gevaar: hij volgt de merries, beschadigt de velden niet.
Het onbekende van de toekomst blijft. Misschien zal het jonge zwijn, als hij sterk genoeg is, zijn adoptiemoeder verlaten om definitief naar het bos terug te keren. Tot die tijd leeft tussen de weide en de stal een onverwacht sprookje voort, waarbij de grens tussen wild en huiselijk verrassend dun wordt.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
