In het noordoosten van China, in het kleine dorpje Yeli, lag een kale dijk, geteisterd door de wind en de overstromingen van de rivier. Tegenwoordig is datzelfde stuk land bedekt met duizenden bomen. Wat het landschap veranderde waren niet machines of grote investeringen, maar twee mannen met ernstige beperkingen die besloten samen te werken.
Hun namen zijn Jia Haixia en Jia Wenqi. De eerste verloor zijn gezichtsvermogen volledig in 2000 na een fabrieksongeval waarbij zijn enige functionerende oog in gevaar kwam. De tweede is sinds zijn derde armloos vanwege een elektrische ontlading onder hoge spanning. Schoolgenoten en jeugdvrienden, ze merkten dat ze als volwassenen een moeilijke situatie en weinig vooruitzichten op een baan deelden.
“Ik ben zijn handen, hij is mijn ogen”
Hun reactie op de problemen van hun land was niet de
@Geweldig groot verhaal/YouTube
ontslag. Ze huurden acht hectare land van de lokale overheid met een specifiek doel: bomen planten om het dorp tegen overstromingen te beschermen en op termijn een klein inkomen te verdienen. Het pact bepaalde dat de gecultiveerde bomen van hen zouden worden.
Elke dag reizen ze dezelfde route. Wenqi rijdt door het bos, Haixia houdt de lege mouw van het jasje van zijn vriend vast om zich te oriënteren. Als ze de rivier moeten oversteken, klimt de blinde man op de schouders van zijn metgezel om te voorkomen dat hij door de stroming wordt meegesleurd. “Ik ben zijn handen, hij is mijn ogen“, herhalen ze vaak. Het is geen symbolische zin, het is de exacte omschrijving van hun werkwijze.
Tienduizend bomen en een weddenschap gewonnen
Aanvankelijk geloofde niemand dat ze het zouden redden. Het eerste jaar stierven bijna alle zaailingen door droogte. Maar ze stonden erop. Om stekken van de hoogste bomen te verkrijgen, hurkt Wenqi neer en laat zijn vriend op zijn schouders klimmen. Het is een evenwicht dat gebouwd is op absoluut vertrouwen.
Na ruim tien jaar is het resultaat zichtbaar: zo’n 10.000 bomen hebben het overleefd, nog eens 3.000 hebben het niet gered. Het eens dorre gebied trekt nu vogels en wilde dieren aan en vormt een natuurlijke waterkering. Hun dorpsgenoten, aanvankelijk sceptisch, helpen hen nu met gereedschap, water en nieuwe planten. Hun verhaal gaat niet over wonderen. Het gaat over het dagelijkse werk, concrete samenwerking en hoe twee grenzen, bij elkaar opgeteld, een kracht kunnen worden die in staat is een heel landschap opnieuw te ontwerpen.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
