Op het strand van de Tennis- en Zeilclub van Milazzo, in de provincie Messina, heeft de zee een onverwachte gast afgezet, een wezen dat zich zelden laat observeren. Dit is de eenhoornvis – Lophotus lacepede, een mesopelagische soort die in de tussenliggende en diepe lagen van de zee leeft en waarvan zeer weinig meldingen zijn in de Middellandse Zee.
De ontdekking trok onmiddellijk de aandacht van experts vanwege de wetenschappelijke waarde ervan. Het exemplaar, dat nog leefde ten tijde van de stranding, werd gered in een poging het weer in het water te brengen, maar overleefde het helaas niet. Een zeldzame gebeurtenis die een venster opent naar normaal onzichtbare ecosystemen.
Het ras van biologen en wetenschappelijke analyses
De bioloog Carmelo Isgró, directeur en oprichter van MuMa – Museo del Mare Milazzo, kwam ter plaatse tussenbeide, samen met Alessandro Magistri en Gianni D’Angelo die prompt de aanwezigheid van het dier meldden. Na herstel werd het exemplaar overgebracht naar het Anton Dohrn Zoölogisch Station in Messina, waar Isgró en onderzoeker Pietro Battaglia de relevante analyses uitvoeren.
Het doel is om de omstandigheden te begrijpen die een van de meest raadselachtige vissen uit het Middellandse Zeegebied naar de kustlijn brachten. Zodra de onderzoeken zijn afgerond, zal het dier worden tentoongesteld in een museum in het MuMa, in het kasteel van Milazzo en in het Faunamuseum van de Universiteit van Messina, wat een concreet bewijs wordt van de verschrikkelijke biodiversiteit.
Een lichaam van een mythologisch wezen
De bijnaam “liocorno” herinnert aan het idee van een zee-eenhoorn. Op zijn kop valt zelfs een uitsteeksel op dat op een hoorn lijkt, een detail dat bijdraagt aan zijn bijna legendarische uitstraling. Het lichaam is langwerpig en lintvormig, taps toelopend naar de staart en heeft een lange rode rugvin die langs vrijwel de gehele rug loopt, opgebouwd uit flexibele stralen. De anale en staartvinnen zijn klein, terwijl de enorme ogen aanpassing aan de duisternis van de afgrond onthullen. De conische tanden, gerangschikt in drie onregelmatige rijen, zijn perfecte hulpmiddelen voor het vangen van kleine pelagische organismen.
Bij het stranden liet het dier een straal dikke vloeistof uit een interne zak stromen, een verdedigingsstrategie die doet denken aan die van koppotigen. Een detail dat nog meer biologische interesse toevoegt aan een toch al buitengewone ontdekking. De zee heeft opnieuw een fragment van haar mysteries teruggegeven.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
