Elke keer dat we een wasmachine doen, verdwijnen ook duizenden plastic microvezels samen met het vuile water. Onzichtbaar, licht, volhardend. Ze zijn afkomstig van synthetische stoffen, passeren luchtzuiveringsinstallaties en komen terecht in rivieren, landbouwvelden en voedsel. Een ogenschijnlijk onschuldig dagelijks gebaar draagt dus bij aan een van de meest wijdverbreide en minst waargenomen milieuproblemen.
Een groep onderzoekers van de Universiteit van Bonn besloot het probleem aan te pakken vanuit een simpele vraag: hoe kunnen we deze vezels onderscheppen voordat ze uit de wasmachine komen, zonder het leven van degenen die ze gebruiken ingewikkelder te maken? Het antwoord komt niet uit een futuristisch laboratorium, maar uit de zee. Precies, uit de mond van een ansjovis.
Het idee ontstond door het observeren van de vissen die het water filteren zonder ooit het systeem te blokkeren
Ansjovis, sardines en makreel voeden zich door het water te filteren terwijl ze zwemmen. Ze laten grote hoeveelheden vloeistof binnen, houden alleen vast wat nodig is en raken nooit verstopt. Het water stroomt, de grotere deeltjes worden naar een verzamelpunt begeleid en het systeem reinigt zichzelf.
De onderzoekers kopieerden dit principe en pasten het aan op de afvoer van een wasmachine. Geen frontbarrières, geen filters die vollopen en niet meer werken. Het water wordt langs een schuin oppervlak laten stromen, waardoor de microvezels niet blijven plakken, maar door de stroming worden meegesleurd. Het resultaat is een klein kegelvormig apparaatje dat in de uitlaatpijp wordt geplaatst. Water gaat voorbij, vezels niet.
In tests behoudt het bijna alle microvezels en vereist het geen continu onderhoud
Tijdens laboratoriumtests slaagde het filter erin ruim 99% van de in afvalwater aanwezige microplastics tegen te houden. Het interessante is dat het niet blokkeert: de verzamelde vezels worden naar een zijkamer getransporteerd en automatisch verwijderd dankzij korte waterpulsen.
Er hoeven geen cartridges te worden vervangen, het is niet nodig om iets te demonteren, het vereist geen constante aandacht. Het is ontworpen om stil te werken, net als de natuurlijke systemen waaruit het inspiratie haalt. En juist deze eenvoud maakt het ook buiten het laboratorium geloofwaardig.
Omdat wasgoed een belangrijke bron van microplastics is
Als we het over microplastics hebben, denken we meteen aan de zee. In werkelijkheid is een van de belangrijkste bronnen binnenlands. Eén gezin kan jaarlijks honderden grammen microvezels vrijgeven door simpelweg hun kleding te wassen. Zelfs als zuiveringsinstallaties erin slagen ze te onderscheppen, is het probleem niet opgelost. Microplastics komen vaak terecht in rioolslib, dat wordt gebruikt als landbouwmeststof. Zo keren ze terug naar de bodem en gewassen.
Het eerst blokkeren, direct bij de bron, is een van de meest effectieve en minst uitgebuite stappen. En dit is waar dit type filter echt een verschil kan maken. Het apparaat elimineert het probleem van synthetische stoffen niet en vervangt geen bewustere keuzes. Maar het onderschept een enorme hoeveelheid plastic voordat het in het milieu terechtkomt, zonder de dagelijkse gewoonten te veranderen.
Onderzoekers testen het systeem al met echt afvalwater, vol haren, wasmiddelresten en vuil. Het werkt zelfs in minder dan ideale omstandigheden. Volgens het team zou het, met de steun van een industrieel bedrijf, binnen een paar jaar in wasmachines kunnen worden geïntegreerd. Soms zijn de meest effectieve oplossingen niet revolutionair, maar discreet. Zoals het kopiëren van een vis en deze, metaforisch, achter de deur van de wasmachine plaatsen.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
