In het hart van Engeland, tussen de laboratoria van de Universiteit van Surrey, werd een kleine waterrobot geboren, voorbestemd om grote dingen te doen. Het heet Gillbert en het is een 3D-geprinte vis die niet alleen de beweging van zalm nabootst, maar ook microplastics uit meren en beken filtert. Achter dit verrassende project staat Eleanor Mackintosh, een jonge scheikundestudente die wetenschap, duurzaamheid en creativiteit heeft gecombineerd om een van de meest urgente milieuproblemen van onze tijd aan te pakken.
Hoe het werkt
Gillbert heeft het formaat van een zalm en ziet er verrassend levensecht uit. Maar het gaat niet alleen om esthetiek: het ontwerp reproduceert de werking van de kieuwen van echte vissen. Terwijl hij zwemt, komt er water binnen via zijn mond en wordt uitgestoten via een net dat in zijn kunstmatige kieuwen is geplaatst. Dit is waar de magie gebeurt: microplastics – de kleine deeltjes die uit de meeste filtersystemen ontsnappen – worden vastgehouden in het lichaam van de robot.
De vis beschikt over een motoraandrijfsysteem, wordt op afstand bestuurd en is modulair ontworpen, zodat hij kan worden geüpgraded of aangepast. Elk onderdeel kan eenvoudig in 3D worden geprint, zelfs door niet-experts, met behulp van goedkope materialen en toegankelijke technologieën. De echte kracht van Gillbert is dit: het is open-source, dus iedereen kan de bestanden downloaden en zijn eigen robotvis bouwen om lokale wateren te helpen monitoren en opruimen.
Van het klaslokaal tot het meer
Het eerste prototype van Gillbert is al op de proef gesteld in een meer nabij Guildford, VK. Tijdens de test zwom de robot regelmatig en verzamelde microplastics, wat bewees dat de structuur en het filtersysteem werken. Het doel is nu om het nog efficiënter en autonomer te maken en in staat te zijn om gedurende lange perioden te functioneren zonder de noodzaak van externe controles.
Het project is ontstaan als onderdeel van de Natural Robotics Contest, een wetenschappelijke wedstrijd die de beste robotica-ideeën beloont die door de natuur zijn geïnspireerd. Het voorstel van Eleanor versloeg bijna 100 deelnemers en overtuigde de jury vanwege de duidelijkheid, duurzaamheid en echte impact. Het prototype kwam vervolgens tot stand dankzij de samenwerking met Dr. Robert Siddall en zijn onderzoeksteam.
Omdat Gillbert een verschil kan maken
Microplastics zijn plastic fragmenten kleiner dan 5 mm die ontstaan bij de afbraak van groter afval. Ze infiltreren in rivieren, meren en oceanen, worden opgenomen door waterdieren en bereiken ons via de voedselketen. Het verwijderen ervan is uiterst moeilijk, juist vanwege hun formaat.
Gillbert slaagt er niet alleen in om ze te onderscheppen, maar doet dit op een duurzame, economische manier en waarbij studenten, burgers en scholen rechtstreeks betrokken zijn. Het project laat zien dat innovatie niet alleen een zaak is van laboratoria en bedrijven: het kan ook op school ontstaan.
En, in tegenstelling tot veel industriële oplossingen, is Gillbert ontworpen om repliceerbaar, gemakkelijk aanpasbaar en aanpasbaar aan verschillende contexten te zijn. Het kan een educatief instrument worden, een bondgenoot voor milieuverenigingen of eenvoudigweg een concreet voorbeeld van hoe wetenschap een onmiddellijke en tastbare impact kan hebben.
Wil je ons nieuws niet missen?
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
