Een recente studie gepubliceerd in Ecologie en evolutie bracht een verrassende episode aan het licht waarbij wilde wolven in British Columbia betrokken waren. Voor het eerst hebben onderzoekers die de lokale fauna monitoren een wolf gedocumenteerd die een gereedschapachtige strategie gebruikt om aan voedsel te komen.
Dankzij een reeks camera’s langs de kust van de Haíɫzaqv-natie was het mogelijk om te zien hoe een zeehond een vlotter vastpakte die aan de krabbenval was vastgemaakt, deze naar de kust sleepte en vervolgens aan het touw trok totdat het hele bouwwerk uit de zeebodem tevoorschijn kwam. Toen de val eenmaal was opgeheven, had het dier toegang tot het voedsel dat erin zat, met een gedrag dat even ingenieus als onverwacht was.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een cognitieve evolutie
Wetenschappers waren er aanvankelijk van overtuigd dat de schade aan de vallen – die vroeger de verspreiding van de Europese groene krab, een invasieve soort – tegenhielden – werd veroorzaakt door zeezoogdieren. Ze konden zich niet voorstellen dat het de wolven zouden kunnen zijn die vallen bereikten die in dieper water waren geplaatst.
De beelden hebben de hypothesen echter volledig omvergeworpen: niet alleen slaagde een wolf erin de val terug naar de kust te brengen, maar een tweede exemplaar werd gefilmd terwijl hij exact dezelfde actie repliceerde. Dit detail suggereerde voor onderzoekers mogelijk sociaal leren, dat wil zeggen het vermogen van dieren om complex gedrag te observeren, imiteren en internaliseren.
Zeewolven, een ecotype van de grijze wolf dat bekend staat om zijn dieet dat sterk afhankelijk is van mariene hulpbronnen, leven langs de kust van British Columbia en worden nu al beschouwd als een fascinerend voorbeeld van ecologische aanpassing. Het terughalen van vallen vertegenwoordigt echter een nog hoger niveau van vindingrijkheid.
De onderzoekers veronderstellen dat het gedrag mogelijk is voortgekomen uit geleidelijk leren: eerst met vallen die tijdens eb worden blootgesteld, daarna met gedeeltelijk ondergedompelde vallen, totdat de associatie tussen vlotter, lijn en voedselinhoud is bereikt. Een soort cognitieve evolutie stap voor stap.
Het fenomeen zette het team ertoe aan nieuwe camera’s te plaatsen om de vallen voortdurend in de gaten te houden, om te begrijpen hoe vaak en met welke variaties de wolven deze activiteit herhalen. De ontdekking vergroot niet alleen de kennis over de cognitieve vaardigheden van wolven, maar opent ook nieuwe reflecties over hoe wilde dieren omgaan met door mensen gemaakte objecten. Voor wetenschappers vertegenwoordigt deze episode slechts het begin: een aanwijzing voor hoeveel meer wolven kunnen onthullen op het gebied van intelligentie, aanpassing en innovatief gedrag.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
