Karkassen van biggen die liggen te rotten, gewonde en verwaarloosde dieren, ratten die vrij tussen de kooien bewegen, wijdverspreid vuil en krappe hokken zonder natuurlijk licht. Dit is de dramatische realiteit die Greenpeace heeft gedocumenteerd op een intensieve varkensboerderij in Roncoferraro, in de provincie Mantua.
We hebben het over de veredeling van het bedrijf La Pellegrina, eigendom van de Veronesi Group, dat, zoals Greenpeace schrijft:
Het is geen klein onbekend bedrijf, maar een echte reus in de sector, eigenaar van bekende merken als AIA, Negroni en Wudy, met een jaaromzet van miljarden.
Opnieuw worden we geconfronteerd met een onderzoek dat een glimp opent van wat maar al te vaak verborgen blijft in de intensieve landbouw: echte ‘vleesfabrieken’ waar het geruststellende imago van Made in Italy instort en een dagelijks leven onthult dat bestaat uit wreedheid, systematische verwaarlozing en stil lijden van dieren.
Het onderzoek
De door Greenpeace vrijgegeven beelden vertellen van een echte hel. In de varkenshokken liepen ratten vrij rond, dode biggen bleven tussen de tralies liggen, uitwerpselen en vuil stapelden zich zonder enige tussenkomst op. Op de plek waar de zeugen zojuist hun welpen hebben verloren, liggen enkele kleine lijken: huiveringwekkende details die de realiteit van verlating en systematische wreedheid benadrukken.
De aanwezigheid van knaagdieren is geen eenvoudig hygiëneprobleem: elke druppel urine, elke uitwerpselen of karkas vormt een drager van gevaarlijke ziekten zoals salmonellose, leptospirose en toxoplasmose. Voer kan vervuild raken, leidingen beschadigd raken en varkens zelf aan zeer ernstige risico’s worden blootgesteld. Een aantasting van de gezondheid die in een beschaafd land niet zou mogen bestaan.
De zeugen vertonen dan verwoeste lichamen met open wonden, diepe snijwonden, baarmoederverzakkingen die zonder behandeling zijn achtergebleven, het resultaat van krappe kooien waarin ze zich niet eens kunnen omdraaien. Overblijfselen van afgehakte staarten getuigen van verminkingen die worden toegepast om de stress van de dieren onder controle te houden, terwijl dode biggen urenlang in de steek worden gelaten, onzichtbaar voor de ogen van degenen die voor hen moeten zorgen.
Alsof dat nog niet genoeg is, heeft Greenpeace ook de aanwezigheid gedocumenteerd van hormonale medicijnen zoals oxytocine, toegediend om de bevalling te versnellen en de melkproductie te stimuleren, en generieke ontstekingsremmers (ketoprofen). Ze zijn niet verboden, maar hun aanwezigheid vertelt een beeld van chronische ziekte en lijden.
En als symbool van algemene verwaarlozing worden er ook handschoenen achtergelaten op kraamafdelingen, die getuigen van het onvermogen om minimale veiligheids- en hygiëneprotocollen toe te passen. Elk detail vertelt over een ziek systeem, waarin de levens van dieren werkelijk niets waard zijn.
Niet alleen dierenleed, maar ook milieurisico’s
De degradatie stopt niet binnen de boerderij. Op luchtbeelden is te zien dat er rioolwater lekt uit het afvalverwerkingssysteem: een mengsel van uitwerpselen en urine dat rechtstreeks op het bedrijfsterrein terechtkomt. Een aangekondigde milieuramp, die land en watervoerende lagen zou kunnen vervuilen op enkele kilometers van gebieden met een grote natuurwaarde, zoals het speciale natuurbeschermingsgebied van Vallazza, langs de rivier de Mincio.
Opnieuw prevaleert de logica van winst boven die van de bescherming van het milieu en de volksgezondheid. En de boerderij La Pellegrina is slechts het topje van de ijsberg van een verrot systeem.
Zoals Greenpeace ons eraan herinnert:
De klacht die naar ons is verzonden en die wij onafhankelijk hebben kunnen verifiëren door juridische en veterinaire deskundigen te raadplegen, staat helaas niet op zichzelf. Het is een integraal onderdeel van een niet-duurzaam systeem – dat van de intensieve landbouw – gebaseerd op een hyperproductiemechanisme dat dient om overmatige vleesconsumptie in stand te houden, grote merken verrijkt, kleine bedrijven verplettert, productiegebieden vervuilt en de gezondheid van degenen die daar wonen en de voedselveiligheid van ons allemaal in gevaar brengt.
Een wetsvoorstel om genoeg te zeggen is genoeg
Greenpeace en andere verenigingen hebben het wetsvoorstel “Beyond intensive farming” gelanceerd, dat tot doel heeft het aantal in Italië gefokte dieren te verminderen, de uitbreiding van “vleesfabrieken” te stoppen en een ecologische transitie naar duurzame en diervriendelijke modellen aan te moedigen. Een voorstel dat nog steeds in het Parlement ligt, wachtend om besproken te worden. En ondertussen blijven elke dag miljoenen dieren leven en sterven in onaanvaardbare omstandigheden.
Is dit gemaakt in Italië? De vraag is onvermijdelijk. Geconfronteerd met deze beelden wordt het moeilijk om over uitmuntendheid, kwaliteit of traditie te praten. Achter de merken die we allemaal kennen, gaat maar al te vaak een systemische horror schuil.
HIER vindt u het volledige rapport.
