Een ongekende geboorte vond plaats in de dierentuin van Napels: vier pitpuppy’s kwamen voor het eerst naar de wereld in Italië. Twee mannen en twee vrouwen, gedoopt Marie, Claire, Kevin en Rasmus, de eerste twee in eerbetoon aan figuren gekoppeld aan de geschiedenis van de dierentuin, de andere twee aan de spelers de Bruyne en Højlund. Het evenement werd verwelkomd als een doel in het behoud van een zeldzame soort, maar achter enthousiasme is een minder romantische waarheid verborgen: deze dieren zullen nooit de vrijheid kennen.

De fossa (cryptoproca ferox) is de grootste carnivoor in Madagascar, een wendbaar en eenzaam roofdier, ook de hoofdrolspeler van de film Madagascar. In werkelijkheid is zijn leven echter verre van cartoon. Met minder dan 2.000 exemplaren in de natuur wordt de soort geclassificeerd als “kwetsbaar” door de IICCN.

De ontbossing van de Madagascar, de stroperij en het progressieve verlies van habitat verminderden de bevolking drastisch. Vandaar de behoefte aan reproductieprogramma’s voor gevangenschap, als essentieel beschouwd om de overleving van de soort te waarborgen.

Behoud of gevangenschap vermomd als redding?

Zoals gezegd, wordt de geboorte van deze puppy’s gepresenteerd als een overwinning voor de Europese wetenschap en dierentuin, maar het is niet zo. Is het echt een succes om een ​​soort te zien die in het bos van Madagascar moet rennen om tussen de muren van een hek te groeien?

De moeder, Tonga, heft hen op onder veterinaire controle, maar hun bestemming lijkt al geschreven: deel uitmaken van de reproductieprogramma’s in gevangenschap, nuttig voor genetische behoud maar niet in staat om de verloren vrijheid terug te geven.

Zoo -experts spreken van een “teamdoel” voor biodiversiteit, maar het spel wordt allemaal afgespeeld van hun natuurlijke habitat. Reproductie van de capitiviteit is vaak de enige van redding voor afnemende soorten, maar het vertegenwoordigt ook de nederlaag van een ecologisch evenwicht dat nu is gebroken.

De prijs van overleving

De vier kleine kuilen zullen groeien in een beschermde omgeving, zonder de geur van tropische bossen te kennen of de jacht op de maki’s, hun natuurlijke prooi. Hun behendigheid zal worden uitgeoefend tussen kunstmatige takken en nieuwsgierig uiterlijk van bezoekers. Het is de paradox van modern behoud: om de soort te behouden door de vrijheid van individuen op te offeren.

De dierentuin van Napels viert het resultaat als een hoop voor de toekomst, maar de echte uitdaging blijft elders: bescherm de Madagascar, verminder de vernietiging van de bossen en zorg ervoor dat de kuilen blijven leven waar ze thuishoren, niet als attracties maar als symbolen van een natuur die moet terugkeren naar gratis zijn.

U kunt ook geïnteresseerd zijn in: