Er zijn mensen die zich uit het lichaam voelden, degenen die een tunnel overstaken naar een intens licht, degenen die al dierbare mensen hebben ontmoet die al de dood zijn geweest. De ervaringen van pre-minor (nde- Bijna doodvaringen) zijn buitengewone verhalen van degenen die, zelfs voor een paar minuten, klinisch dood zijn geweest.
Moderne geneeskunde slaagt er tegenwoordig in om mensen nieuw leven in te blazen na hartstilstand, trauma of diepe coma. En dankzij deze reanimatie, de gevallen van degenen die terugkeren met een levendig geheugen, buiten het gewone, maar toch glanzende. Een ervaring op de grens tussen bewustzijn, neurowetenschap en spiritualiteit die wetenschappers, artsen en filosofen al tientallen jaren intrigeerde. En wie laat nog steeds een vraag open: wat gebeurt er bij het vinden als het lichaam sterft?
De ervaringen van voor het maken zijn niet zo zeldzaam en volgen gemeenschappelijke schema’s
Volgens studies leefden ze tussen 4% en 9% van de bevolking een NDE, een percentage dat tot 23% stijgt bij kritieke patiënten. Maar ook gezonde mensen, die alleen hebben geloofd dat ze in gevaar zijn, kunnen er een leven.
Degenen die het ervaren, vertellen het bijna altijd dezelfde fasen:
In veel gevallen rapporteren mensen om te luisteren naar de artsen die hen dood verklaren, maar zonder paniek: alleen sereniteit. Volgens een onderzoek gepubliceerd in Jaarboek van intensive care en spoedeisende geneeskundedeze fasen zijn zo herhaald dat ze nu gecodificeerd zijn.
Waar het concept van NDE is geboren
De term “bijna doodservaring” werd voor het eerst gebruikt door dokter Raymond Moody in 1975, maar de ervaringen waren al eeuwenlang beschreven in spirituele en religieuze contexten. Al in de late 19e eeuw sprak de Franse psycholoog Victor Egger over “Ervaringen van meer dood”gebaseerd op verhalen van soldaten en bergbeklimmers die extreme situaties overleefden.
Het thema begon de geneeskunde en neurowetenschappen te beïnvloeden, vooral met de komst van moderne reanimatietechnieken, waardoor de “terugkeer” vaker voor het leven werd na een hartstilstand.
Tegenwoordig zijn er wetenschappelijke trappen om de NDE te meten, zoals de WCEI (gewogen Core Experience Index) en de Greyson -schaal, die worden gebruikt om deze verhalen systematisch te verzamelen en te analyseren.
Wetenschappelijke hypothesen
Wat gebeurt er met de hersenen tijdens een NDE? Er zijn veel theorieën, maar niet definitief.
Sommige onderzoekers, zoals Charlotte Martial van de Universiteit van Liegi, zijn van mening dat de NDE gekoppeld is aan neurochemische mechanismen geactiveerd door extreme stress. Er is sprake van:
Andere studies verbinden de NDE met de effecten van natuurlijke psychedelische stoffen geproduceerd door de hersenen zelf, vergelijkbaar met de DMT (dimethyltriptamine), bekend als het “molecuul van de geest”.
Een onderzoek uit 2018 uitgevoerd door een imperiaal college -team vergeleken de beschrijvingen van meer dan 15.000 psychedelische “reizen” met honderden NDE: de overeenkomsten zijn verrassend.
Naast de serene en heldere ervaringen zijn er ook negatieve NDE. Er zijn mensen die visioenen van leegte, isolatie, duisternis of vijandige entiteiten vertellen. Deze minder frequente verhalen worden vaak verborgen gehouden uit angst om te worden beoordeeld of niet te worden begrepen.
Volgens studies is er geen bewijs dat “goed” of “slecht” verschillende ervaringen hebben. De verontrustende NDE kan iemand beïnvloeden en worden vaak ervaren als een traumatische gebeurtenis, die diepe tekenen achterlaat in de psyche.
Wat verandert na een NDE
Bijna alle mensen die een NDE hebben geleefd, zeggen dat ze een innerlijke transformatie hebben gehad. Prioriteiten, relaties, manier van levensverandering. Velen stoppen met het achtervolgen van materiële doelstellingen en beginnen betekenis, authenticiteit, aanwezigheid te zoeken.
Volgens Canadian Research hebben sommige deelnemers werk veranderd of nieuwe bedrijven opgericht, gericht op een positieve impact. Zelfs degenen die geen NDE hebben gehad, maar zich bijna bij de dood bevonden, melden vergelijkbare effecten, zelfs als het mild is.
Kunnen we echt uitleggen wat er met bewustzijn gebeurt als het lichaam “sterft”?
Experts geven toe dat we nog steeds geen hulpmiddelen hebben om volledig te begrijpen wat er tijdens een NDE gebeurt. De verhalen komen na dagen, maanden of jaren en zijn daarom onderworpen aan geheugenvervormingen.
Volgens professor Bruce Greyson, een van de grootste geleerden van het fenomeen, “daagt de NDE de huidige psychologische en neurologische theorieën uit”. Het is mogelijk dat een mix van persoonlijke overtuigingen, culturele context en fysieke omstandigheden een veranderde bewustzijnstoestand veroorzaakt die een post-morthem-ervaring simuleert. Maar het is gewoon een hypothese.
Nieuw onderzoek is nog complexere scenario’s geopend. In sommige recente studies zijn cellen die zijn ontleend aan verklaarde organismen, erin geslaagd om nieuwe levende structuren te reorganiseren en te vormen, zoals Xenobots of Anthrobot: echte biologische “micro-robots” die in staat zijn om te bewegen, te antwoorden en te communiceren met de omgeving.
Volgens de onderzoekers zijn deze cellen noch leven noch de dood, maar in een “tussenliggende toestand” die kan worden geactiveerd met voedingsstoffen en chemische signalen. Een hypothese die de manier waarop we het leven definiëren uitdaagt en nieuwe vragen over celbewustzijn en autonomie opent.
De ervaringen van voor het maken brengen ons voor een waarheid: we weten niet alles over bewustzijn. Zelfs als de wetenschap fysiologische verklaringen zoekt, blijven de verhalen van degenen die zijn teruggekeerd uit de drempel van de dood, inspireren, intrigeren, inspireren.
En misschien is het precies hier dat de NDE hun grootste waarde heeft: ze dwingen ons om vanuit een ander perspectief naar het leven te kijken.
U kunt ook geïnteresseerd zijn in:
