Een schandaal dat lawaai heeft gemaakt, is uitgeschakeld: in Puglia, in de gemeenten van Leccese, werd ontdekt dat de olie op de schoolkantines voor leerlingen en kleuterscholen voor ouderen een mengsel van zaadolie en heldere olie was, als organische extra maagdelijke maagdelijke olijfolie.
Deze olie, niet geschikt voor menselijke consumptie, werd gebruikt in de maaltijden van degenen die minder stemmen hebben – kinderen, ouderen – die een zeer lage prijs uitbuiten om openbare contracten te winnen.
Het alarm betreft niet alleen commerciële fraude: er is bezorgdheid over de volksgezondheid, voedselveiligheid, transparantie van contracten en het vertrouwen dat gezinnen maken in de instellingen die kantines en refecties beheren.
Denkend olie: wat is het?
Denkend olie is een precieze categorie in de Europese wetgeving die olijfolie regelt. Het is geen spreektaal of “markt” vage term, maar een technische identificatie voor maagdelijke olie die niet voldoet aan de chemische of organoleptische vereisten om te worden verkocht als een “maagd” of “extra maagd”.
Een van de belangrijkste parameters is er vrije zuurgraad (uitgedrukt als oliezuur): de heldere olie heeft meer dan 2%, terwijl de maagdelijke olie deze niet overschrijdt en de extra maagdelijke ILS een veel ondergrens heeft (≤ 0,8%).
Naast de zuurgraad heeft de heldere olie duidelijke sensorische defecten: onaangename geur, defecte smaak, geen fruitige, aanwezigheid van negatieve aroma’s (ranzide, schimmel, fermentatie). Het is niet geschikt voor directe consumptie.
Welke risico’s kunnen inhouden om het in te nemen
Er is geen bewijs dat het drinken van een lepel duidelijke olie onmiddellijk een ernstige ziekte veroorzaakt, maar de risicoscenario’s bestaan, vooral als de blootstelling gewoon is, als het product wordt verslechterd of vervalst, en als het kwetsbare categorieën met zich meebrengt (kinderen, ouderen, mensen met zwakke immuunverdediging).
Potentiële risico’s:
Huidige wetgeving en controletaken
De Europese wetgeving stelt vast dat de duidelijke olie niet als maagd of extra maagd kan worden op de markt gebracht en niet bedoeld kan zijn voor direct consumptie. Het moet worden gecorrigeerd, verfijnd, gedeacideerd, gedecoreerd enz. Om het eetbaar te maken.
De chemische fysische en organoleptische parameters (zuurgraad, peroxidenindex, aroma, afwezigheid van sensorische defecten) worden gecontroleerd door laboratoriumanalyse. Nationale en gemeenschapsautoriteiten hebben de verplichting om periodieke cheques uit te voeren, vooral in de voedselverdelingssector, kantine -contracten enz.
Wat te doen en hoe u uzelf kunt beschermen
Vanuit het oogpunt van consumenten is de eerste stap om transparantie te eisen. Het label lezen zorgvuldig, het controleren van de aanwezigheid van de formulering “extra maagdelijke olijfolie”, oorsprong, certificeringen en kwaliteitsmerken is geen detail, maar een handeling van bescherming. Zelfs de prijs moet je aan het denken zetten: wanneer een product zich als extra maagd voor de cijfers te laag presenteert in vergelijking met het gemiddelde, is het vermoeden meer dan legitiem. In die gevallen is de enige manier om op hun hoede te zijn. Als er geen concrete twijfels opkomen voor het gebruik van niet -geschikt olie, vooral bij schoolkantines of bij die voor ouderen, is het essentieel om onmiddellijk contact op te nemen met de competente gezondheids- en controlebodia.
Voor instellingen en voor degenen die de kantines beheren, is de verantwoordelijkheid echter nog groter. Inkoop kan niet worden beperkt tot het kiezen van het meest handige aanbod: in de specificaties moet in het wit worden geschreven dat de geleverde olie wordt onderworpen aan ernstige controles, niet alleen initiële maar herhaald in de tijd, met nauwkeurige chemische en sensorische analyses. Leverancier zelfcertificaties zijn niet voldoende. Onafhankelijke controles zijn nodig, verrassingsmonsters, laboratoriumexamens die de naleving van de wetgeving garanderen en vooral de veiligheid van degenen die die olie elke dag consumeren.
Denkende olie is een echt product, goed gedefinieerd door de wet, maar vaak verduisterd – totdat het in de kronieken naar voren komt – uit de gevallen van fraude. Het gebruik ervan op schoolkantines en voor ouderen is niet alleen een commerciële overtreding: het is een belediging van het recht op gezondheid, de kwaliteit van voedsel en collectief vertrouwen.
Degenen die eten – en vooral degenen die beslissen wat ze op de meest zwakke gerechten worden geplaatst – hebben het recht om te weten. En degenen die op de markt zijn, moeten de regels respecteren: er zijn geen excuses.
