Voedseladditieven zijn chemicaliën toegevoegd aan voedsel met verschillende doeleinden: de smaak, kleur of consistentie verbeteren, versheid behouden, waardoor voedsel aantrekkelijker en stabieler wordt tijdens het behoud. We vinden ze voornamelijk in verwerkte voedingsmiddelen, zoals industrieel brood, snacks, koolzuurhoudende dranken, snoepjes en gebakken producten.
Niet alle additieven zijn echter even gevaarlijk: velen zijn lange tijd bestudeerd en uiteindelijk als veilig beschouwd. Anderen hebben echter gezondheidsrisico’s, zoals carcinogene, allergene of ademhalingseffecten, en om deze reden stelt de Europese en nationale wetgeving vast welke stoffen kunnen worden gebruikt, in welke hoeveelheden en in welke voedingsmiddelen.
Een van de meest controversiële gevallen zijn er twee additieven verboden in Europa, maar nog steeds toegestaan in de Verenigde Staten, en een chemisch verontreinigingsmiddel dat onvrijwillig in het voedsel kan worden gevonden. Dit voorbeeld toont duidelijk de verschillen tussen het Europese en Amerikaanse model: de Europese Unie, evenals het Verenigd Koninkrijk, hanteren een voorzorgsmaatregelen en machtigt alleen een additief als de veiligheid ervan wordt aangetoond. In de Verenigde Staten blijft een stof echter legaal totdat het is bewezen dat deze pijn doet.
Dit verschil in aanpak verklaart waarom sommige additieven die in Europa verboden zijn, in de schappen van Amerikaanse supermarkten blijven verschijnen. Onder de bekendste gevallen zijn er drie stoffen aanwezig in bak- en snoepproducten: kaliumbromaat, azodicarbonamide en koolwaterstoffen van minerale oliën (Moah en Mosh).
Bromaat van kalium
Gebruikt in commerciële bakkerij om het deeg meer wit en zacht te maken, is kaliumbromaat al vele jaren verboden in Europa en in het Verenigd Koninkrijk, nadat wetenschappelijke studies het hebben verbonden met kankerverwekkende effecten.
In de Verenigde Staten blijft kaliumbromaat echter toegestaan binnen limieten die zijn vastgesteld door de FDA, zelfs als verschillende producenten het gebruik ervan vrijwillig hebben verminderd of geëlimineerd. Californië is de enige staat die een verbod heeft goedgekeurd, dat in 2027 van kracht zal worden.
Azodicarbonamide
Azodicarbonamide wordt gebruikt als een bleekmiddel van bloem en het verbeteren van de consistentie van industrieel brood. De EU en het Verenigd Koninkrijk hebben het verboden omdat wetenschappelijke studies hebben benadrukt dat het potentieel carcinogene chemische stof kan vormen door -producten tijdens het koken en dat het inademen van stof astma en ademhalingsirritatie kan veroorzaken, vooral voor werknemers in de voedselsector.
In de Verenigde Staten is het gebruik echter nog steeds toegestaan met beperkingen. Sommige ketens, zoals Subway, hebben vrijwillig ervoor gekozen om het uit hun producten te verwijderen nadat de controverses in 2014 zijn uitgestort.
Minerale olie -koolwaterstoffen (Moah en Mosh)
Minerale olie -koolwaterstoffen zijn chemische verbindingen afgeleid van olie die voedsel kunnen verontreinigen door middel van verpakking, smeermiddelen voor machines, technologische adjuvantia of tijdens productieprocessen.
In Europa worden Moah (aromatische koolwaterstoffen) mogelijk als genotoxisch en carcinogeen beschouwd. Sinds 2022 heeft de EU PAFF -commissie maximale kwantificatielimieten (LOQ) vastgesteld voor Moah in voedsel, die variëren volgens het vetgehalte van voedsel (van 0,5 tot 2 mg/kg). Deze limieten hebben onmiddellijk effect, maar ze zijn niet wettelijk bindend en het is aan de individuele lidstaten om te beslissen of ze ze toepassen. Desondanks bepaalt hij echter wanneer de aanwezigheid van Moah wordt bevestigd door officiële cheques, automatisch de intrekking en/of terugroepactie van de productmarkt op basis van artikel 14 van verordening (EC) nr. 178/2002.
De mosh (verzadigde koolwaterstoffen) worden nog steeds geëvalueerd voor langetermijneffecten en zijn niet onderworpen aan specifieke limieten.
In de Verenigde Staten zijn er geen limieten of officiële richtlijnen voor Moah en Mosh, wat betekent dat Amerikaanse consumenten zonder directe regulerende controle aan deze verbindingen kunnen worden blootgesteld. In die zin biedt Europese verordening, hoewel nog niet bindend, meer bescherming in vergelijking met het Amerikaanse model.
Wil je ons nieuws niet verliezen?
U kunt ook geïnteresseerd zijn in:
