Er is iets diep beweegt in het gebaar om aan het licht te brengen hoe laat heeft geprobeerd te wissen. Han Li, archeoloog en specialist in oude materialen op de Museum of London Archaeology (Mola), die net een van de meest delicate en buitengewone artistieke wederopbouw werkt in de afgelopen jaren.
Met geduld, toewijding en competentie bracht hij drie maanden door om duizenden geschilderde gipsfragmenten op te ruimen, in een grote put gegooid en bijna tweeduizend jaar vergeten. Het resultaat? De bredere set Romeinse fresco’s ooit ontdekt in Londen. Een echte archeologische puzzel, fragment na fragment, om een wereld van vormen en kleuren te onthullen die niemand een tweede eeuw na Christus had gezien.
Een explosie van kleuren en symbolen
De ontdekking vond plaats in Southwark, een buurt in het centrum van Londen, waar ooit een hoog -rangorde gebouw van Roman London stond. Het pand was al gesloopt vóór 200 DC en het grootste deel van de interne decoratie was in een put geëindigd.
Daar vonden de archeologen van de Mola deze buitengewone set fresco -pleisters, datable tussen 43 en 150 AD, een periode waarin Rome Groot -Brittannië domineerde. Volgens wetenschappers hebben de fresco’s ten minste twintig interne muren, waarschijnlijk in privé- en representatieve omgevingen, bedekt om de rijkdom en verfijnde smaak van de eigenaar te vertonen.
De decoraties ontwikkelen zich in levendige gele panelen, gescheiden door zwarte elementen en bevolkt door natuurlijke motieven: fruit, bloemen, vogels en zelfs muziekinstrumenten zoals LIRA. Een verrassende en zeldzame chromatische combinatie, omdat de gele panelen zelfs niet in de Romeinse kunst gebruikelijk waren. Tot op heden is een soortgelijk type decoratie geïdentificeerd op enkele andere Britse sites.
De tekenen zijn na verloop van tijd achtergelaten
Onder de fragmenten heroverwegen door Han Li, identificeerden archeologen ook wat er overblijft van een Romeinse artistieke handtekening, gegraveerd op één ANEXED TABULAhet klassieke decoratieve kenteken waarin de kunstenaars van die tijd hun naam verlieten.
Het enige leesbare woord is “fecit”, dat wil zeggen “hij deed”, maar de naam van de schilder is verloren gegaan, geannuleerd van een pauze naar het exacte punt waarop hij had moeten verschijnen. Een detail dat dit werk nog poëtischer maakt: het werk verzet zich, maar de auteur blijft onzichtbaar.
Te midden van de fragmenten kwamen graffiti achtergelaten door onbekende handen ook naar voren. Onder deze valt het ontwerp van een vrouw in tranen op, met een kapsel toe te schrijven aan Flavia op dat moment. Maar dat is niet alles: een ander fragment meldt het hele Griekse alfabet, met de hand gegraveerd.
Een nieuwsgierigheid die de geleerden verbaasde: volgens soortgelijke voorbeelden in Italië, zou het alfabet praktisch kunnen gebruiken, als herinnering of hulpmiddel om te tellen. Tot op heden zijn dit het enige bekende voorbeeld van dit type afkomstig uit het Romeinse Groot -Brittannië.
Han gaf commentaar op de ontdekking:
Toen ik de fragmenten begon te regelen, werd ik gevochten tussen het enthousiasme en de angst om niet te slagen. Veel stukken waren erg dun en ze kwamen uit verschillende muren, allemaal samen gemengd. Het was echt alsof je de moeilijkste puzzel ter wereld opnieuw bestempelt.
Het werk vroeg om een extreme gevoeligheid: elk fragment is bestudeerd, schoon en zorgvuldig benaderd, in een lang en delicaat proces dat de vorm en het leven mogelijk maakte naar een werk dat niemand, zelfs de Romeinen van de volgende eeuwen, nooit opnieuw had gezien.
De ontdekking, uitleg uit de mola, vertegenwoordigt een uniek getuigenis van de Romeinse aanwezigheid in Engeland, duurde van 43 tot 410 AD en nog steeds zichtbaar vandaag door fragmenten die spreken, fluisteren, weerstaan.
Hoe het is begonnen -> hoe het gaat, we zijn ongelooflijk enthousiast om dat te delen tijdens onze opgravingen op de Liberty -site in …
Geplaatst door Museum of London Archeology op donderdag 19 juni 2025
Wil je ons nieuws niet verliezen?
U kunt ook geïnteresseerd zijn in:
