Een stille dood, die begon in 2013 langs de Pacifische kust, van Mexico tot Alaska. In een paar jaar zijn miljarden zeesterren verdwenen, letterlijk “opgelost” binnen enkele dagen. Nu, na meer dan een decennium van onderzoek, heeft een internationaal wetenschapper-team eindelijk de oorzaak van de “verspillende ziekte” geïdentificeerd: het is een bacteriestam genaamd FHCF-3, behorend tot de familie van Pektenicide Vibrio.
De studie, gepubliceerd in het tijdschrift Nature Ecology & Evolutiondraagt de handtekening van onderzoekers van de Universiteit van British Columbia (UBC), het Hakai Institute en de Universiteit van Washington.
De bacterie die verantwoordelijk is voor de epidemie is niet nieuw in de mariene wereld: de bacteriën van het genre Tribrium Het is al bekend dat ze koralen, weekdieren en, in sommige vormen, ook de mens raken. Het element dat alles heeft gecompliceerd, volgens onderzoekers, is de watertemperatuur: deze micro -organismen reproduceren veel gemakkelijker in hete omgevingen.
Dr. Melanie Preetice, de eerste auteur van de studie en onderzoeker bij het UBC en het Hakai Institute, legde uit:
We zien dat de ziekte zich eerder manifesteert en agressiever wanneer de wateren warmer zijn. Sterren ondergaan al de stress van klimaatverandering. Als we hieraan een bacterie toevoegen die zich in dezelfde omstandigheden ontwikkelt, kan dit voor sommige soorten een fatale klap zijn.
Het verloop van de ziekte is snel en dramatisch: het begint met laesies op de huid en vordert dan totdat de weefsels van de dieren letterlijk oplost. Binnen ongeveer twee weken verliezen de aangetaste sterren hun armen, vervormen ze en sterven.
Het identificeren van de ziekte was niet eenvoudig, omdat de symptomen overlappen met die veroorzaakt door andere factoren, zoals temperatuurveranderingen of vervuiling. Om deze reden duurde het vier jaar van gerichte onderzoeken en vergelijkingen tussen gezonde en besmette personen.
De FHCF-3-stam doodt over een paar dagen
De definitieve test kwam dankzij gerichte tests op zonnebloemsterrente (Pycnopody helianthoides), een soort die al meer dan 90% van de bevolking heeft verloren. Wetenschappers stelden gezonde exemplaren bloot aan drie bronnen van besmetting: besmet water, geïnfecteerde stof en celomatische vloeistof (een soort “bloed” van zeesterren). In alle gevallen is de infectie overgedragen, met een sterfte die meer dan 90% binnen enkele dagen.
Maar het keerpunt kwam naar het laboratorium. Dr. Amy M. Chan, co-auteur van de studie, slaagde erin de FHCF-3-stam te isoleren van de vloeistoffen van de zieke monsters.
Toen ik de monsters cultiveerde, zag ik een enkel type bacterie groeien. Ik dacht: hij moet het zijn.
En zo was het. Geïnjecteerd in gezonde zeesterren, veroorzaakte de FHCF-3-stam de dood van alle geïnfecteerde monsters. Dr. Alyssa Gehman, een mariene bioloog van het Hakai Institute, legde uit:
In de vergelijking tussen gezonde en zieke individuen was er maar één verschil: de aanwezigheid van Vibrium. Op dat moment begrepen we: hij was het. We hadden eindelijk het hoofd van de verspillende ziekte gevonden.
Mariene ecosystemen in crisis: de verdwijning van zeesterren heeft de zee -egels tot ontploffing gebracht, die de bossen van Kelp vernietigen
De gevolgen van deze epidemie stoppen niet bij het verdwijnen van een soort. Zonnebloemsterren zijn in feite natuurlijke roofdieren van zeekrullen. Zonder hun controle vermenigvuldigen de krullen op een ongecontroleerde manier en verslinden ze letterlijk de bossen van Kelp, gigantische algen die fundamentele habitats vormen voor duizenden mariene soorten.
Deze bossen zijn niet alleen een toevluchtsoord voor biodiversiteit. Ze absorberen koolstofdioxide, beschermen de kusten tegen erosie, ondersteunen lokale visserij en hebben een diepgaande culturele waarde voor de inheemse gemeenschappen van de vreedzame kust.
Kortom, het verlies van zeester heeft een ecologisch domino -effect geactiveerd waarvan de schade steeds duidelijker wordt.
Nu werken we aan wederopbouw
Geïdentificeerd de bacterie, betonnen wegen eindelijk open om de zeester te redden en de balans van kustecosystemen te herstellen. Volgens Jono Wilson, wetenschappelijk directeur van de Nature Conservancy in Californië, is het doel nu:
Deze ontdekking stelt veel andere onderzoekers in staat om inspanningen aan te nemen om oplossingen te vinden. We willen begrijpen wat de beste plaatsen en methoden zijn om mariene ster naar hun natuurlijke habitats te brengen.
Het zal geen eenvoudig pad zijn, maar het is een eerste, belangrijke stap in de richting van de wederopbouw van een evenwicht waarvan werd aangenomen dat het verloren was.
Wil je ons nieuws niet verliezen?
U kunt ook geïnteresseerd zijn in:
