Alexander Zverev heeft eindelijk het hoofdstuk geschreven waar hij al een hele carrière naar jaagt: de verovering van Roland Garros tegen Flavio Cobolli leverde hem zijn eerste Grand Slam-titel op en transformeerde jaren wachten in een moment van sportieve bevrijding. Op de Philippe-Chatrier sloot de nummer 3 van de wereld een reis af die te lang werd beschreven met het woord ‘onvoltooid’, tussen wazige finishes en gemiste kansen, net op het moment dat de finish nog maar een stap verwijderd leek.
Het succes van Parijs verliep niet lineair. Vóór deze triomf had Zverev al drie Slam-finales meegemaakt die pijnlijk eindigden: tegen Dominic Thiem op de US Open 2020, tegen Carlos Alcaraz op Roland Garros 2024 en tegen Jannik Sinner op de Australian Open 2025. Drie wedstrijden, drie momenten waarop de titel mogelijk leek, maar op het beslissende moment telkens weer wegglipte. Een reeks die het verhaal van enorm talent had aangewakkerd, maar nooit volledig tot bloei kwam in de belangrijkste toernooien.
Bekijk dit bericht op Instagram
Diabetes type 1: het onzichtbare spel dat nooit stopt
Achter deze overwinning schuilt echter nog veel meer, in de eerste plaats een aandoening die Zverev al sinds zijn jeugd vergezelt: diabetes type 1, gediagnosticeerd toen hij nog maar vier jaar oud was. Een realiteit die nooit verdwijnt, ook niet tijdens de Slam-finale, en die elke wedstrijd in een dubbele uitdaging verandert.
Voor een kind, en vervolgens voor een opgroeiende atleet, betekent dit al vroeg leren omgaan met een routine die bestaat uit controles, injecties en voortdurende aandacht voor de signalen van het lichaam. Geen marginaal detail, maar een aandoening die meespeelt in elke dagelijkse keuze, van voeding tot training, tot hersteltempo.
Zverev heeft meerdere keren gezegd dat hij jarenlang op een gereserveerde, bijna verborgen manier met deze realiteit leefde, ook uit angst om meer vanwege zijn ziekte dan vanwege zijn talent te worden bestempeld. Pas in 2022 besloot hij er publiekelijk over te praten, waardoor een persoonlijke toestand werd omgezet in een sociale verantwoordelijkheid. De tennisser sprak van een ‘tweede wedstrijd’ die buiten de ogen van het publiek wordt gespeeld:
Er worden twee spellen tegelijkertijd gespeeld: het spel dat iedereen ziet en het spel dat alleen ik hoor.
Dit ‘tweede spel’ betreft alles wat er tussen het ene punt en het andere gebeurt: controle van de bloedsuikerspiegel, de evaluatie van het energieniveau, de beslissing over wanneer snelle suikers of insuline moeten worden ingenomen, zoals hij deed in de gewonnen finale tegen Cobolli en zoals we hem de laatste tijd verschillende keren hebben zien doen, zonder zich meer te ‘schamen’. Deze aanpak vereist een delicaat evenwicht: te veel insuline kan de bloedsuikerspiegel te veel verlagen, terwijl een tekort de energie en concentratie in gevaar kan brengen.
Van moeilijkheden op school tot de stilte van zijn jeugd
Voordat Zverev ATP-kampioen werd, kreeg hij ook te maken met de sociale kant van de ziekte. Hij zei dat hij last had van uitsluiting en problemen op school die verband hielden met diabetes, een aandoening die destijds minder bekend was en vaak verkeerd werd begrepen.
Dit bracht hem ertoe de ziekte lange tijd op een discrete manier te ervaren, zonder deze zelfs in de professionele sport openbaar te maken. De angst was dat het een grens zou worden die door anderen werd waargenomen, in plaats van een eenvoudige voorwaarde die moest worden beheerd. Pas na verloop van tijd, en vooral nadat hij de top van het wereldtennis had bereikt, besloot hij zijn aanpak te veranderen en zijn ervaring om te zetten in een boodschap gericht op jongere mensen.
De geboorte van het project: van persoonlijke pijn naar een publieke missie
Toen Alexander Zverev besloot openlijk over zijn diabetes type 1 te spreken, beperkte hij zich niet tot het praten over een persoonlijke aandoening. Hij zette een volgende stap en transformeerde zijn ervaring in een gestructureerd ondersteuningsproject: de Alexander Zverev Foundation, geboren in 2022.
Het doel is nauwkeurig en concreet: kinderen en adolescenten met diabetes helpen, vooral in contexten waar de toegang tot zorg beperkt of ingewikkeld is. Het gaat niet alleen om het vergroten van het bewustzijn, maar om directe interventies, met het verstrekken van insuline, medische hulpmiddelen en essentiële gezondheidszorgondersteuning. Aan de basis van de stichting ligt een principe dat Zverev meerdere keren heeft herhaald: geen enkel kind mag zijn leven of zijn dromen opgeven vanwege diabetes. Een concept dat rechtstreeks voortkomt uit zijn sportgeschiedenis, gekenmerkt door momenten waarop ook hem werd voorgesteld het pad te veranderen.
Het project beperkt zich niet tot fondsenwerving, maar heeft tot doel een directe impact te hebben op gemeenschappen. Via partners en lokale organisaties distribueert de stichting medisch materiaal en ondersteunt zij lopende zorgprogramma’s, met bijzondere aandacht voor landen waar diabetesmanagement moeilijker is. Volgens gegevens die door de organisatie zelf zijn vrijgegeven, zijn de afgelopen jaren ruim duizend kinderen bereikt, waarbij miljoenen euro’s zijn ingezameld via donaties en samenwerkingen.
Bekijk dit bericht op Instagram
Blessure en Roland Garros: de rechtbank die hem vernietigde en vervolgens weer opbouwde
Toen hij terugkeerde naar Roland Garros, was het toernooi niet alleen het toneel van zijn overwinning, maar ook de plaats van zijn ernstigste blessure. In 2022, tijdens de halve finale tegen Rafael Nadal, liep Zverev een enkelblessure op met het scheuren van drie ligamenten, een gebeurtenis die zijn carrière diepgaand beïnvloedde.
Dat moment vertegenwoordigde niet alleen een fysieke breuk, maar ook een mentale breuk. De revalidatie duurde lang en complex, en een terugkeer naar het hoogste niveau was geenszins gegarandeerd. Het winnen in Parijs, in hetzelfde toernooi waar alles was ingestort, transformeerde de triomf in een vorm van het sluiten van de cirkel, een manier om een plaats terug te winnen die hem in het verleden veel meer dan één wedstrijd had ontnomen.
Verloren finales en het gewicht van een ‘wachtende’ generatie
Het pad van Zverev, die de afgelopen jaren door twee voormalige partners is beschuldigd van huiselijk geweld (beschuldigingen die de tennisser altijd heeft ontkend), past ook in een bredere context: die van de zogenaamde ‘verloren generatie’ tennis, verpletterd tussen het tijdperk van de Grote Drie en de explosie van nieuwe overheersers, Jannik Sinner en Carlos Alcaraz. De Duitser is al jaren een van de meest representatieve gezichten van deze categorie.
Ondanks belangrijke successen als de ATP Finals, de Masters 1000 en de Olympische gouden medaille in Tokio bleef het resultaat bij de Slams onvolledig. Verloren finales hebben een verhaal gecreëerd dat moeilijk van zich af te schudden is, dat van de speler die altijd dicht bij de finish is, maar nooit beslissend op de laatste momenten. De overwinning op Roland Garros verandert deze perceptie in een soort bevrijding voor Sverev.
Overwinning als aankomstpunt en nieuw begin
De triomf op Roland Garros markeert een duidelijke overgang voor Zverev: van een speler die vaak te horen krijgt wat hij miste, naar een uiteindelijk complete kampioen. Maar het pad dat hem zo ver heeft gebracht blijft gebaseerd op complexe elementen, waarbij sportief succes verweven is met de dagelijkse omgang met een chronische ziekte en het overwinnen van een ernstige blessure. Het is niet zomaar een trofee, maar het resultaat van jaren waarin elke wedstrijd ook een onzichtbaar beheer van evenwicht, weerstand en aanpassing was. En juist deze dimensie maakt zijn overwinning anders dan vele anderen: niet het einde van een verhaal, maar de transformatie van een lange reis naar een nieuw startpunt.
Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in:
